Op de donderdag voor kerst werd het aantal pintransacties op één dag verbroken. Die dag werd er ruim 11,1 miljoen keer gepind. Met schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik heb bijgedragen aan dit record. En nee, ik pinde geen ‘ervaringen’ of ‘iets nuttigs’. Ook waren het geen tweedehands artikelen. Het is veel erger: ik heb nieuwe spullen gekocht. Ik wil hier gelijk aan toevoegen dat dit kerstcadeaus waren voor mijn familie. Niets van mijn aankopen heb ik zelf gehouden. Toch schaam ik mij.

Terwijl familieleden dit jaar extra in de kerststress schoten omdat ze iets origineels moesten verzinnen voor een lastig familielid met een zelfopgelegde koopstop, haalde ik mijn pinpas door een pinautomaat van de H&M. Toen mijn moeder zorgvuldig een pakket samenstelde met heerlijke delicatessen, pinde ik het slechtste kerstcadeau aller tijden: een cadeaubon. Op het moment dat mijn tante in mijn naam een bedrag overmaakte naar Serious Request voor de aidswezen in Afrika, kocht ik een cd.

Kerst en cadeaus horen samen. Net als verjaardagen en cadeaus. Cadeaus zijn dus onontkoombaar, maar in tegenstelling tot mijn familie ben ik voor het gemak gegaan. Want laten we eerlijk zijn: nieuwe spullen zijn makkelijke cadeaus. Je hoeft er niet eens de deur voor uit. Met een paar klikken op de muisknop heb je binnen een half uur alle kerstinkopen gedaan. Ingepakt en compleet met naamkaartje worden je aankopen een dag later bezorgd. Ik bekritiseer dit niet, maar voor iemand die zelf een koopstop instelde had ik beter moeten weten. Ik weet nu: kopen is gemakzuchtig en niet kopen vergt tijd, creativiteit en originaliteit.

Ik ben benieuwd of ik naast een zelfopgelegde koopstop ook zelfopgelegde originaliteit kan volhouden.